gratis verzending in België - hors frais d'envoi à Belgique

De KVS en de Congo : Is het foei Hugo Claus of foei Raven Ruëll ?

Als je de polemiek in de media leest rond de opvoering van Het leven en de
werken van Leopold II was de commotie groot bij de Afrikaanse toeschouwers. Een Congolese kennis- postkoloniale activiste stuurde mij zelfs foto’s van de voorstelling: 'kijk, hoe durven ze!'

Foire du livre -Lucas Catherine

Nu ben ik geen Claus-fan maar ik heb wel de gepubliceerde tekst van het
stuk. Indertijd gekregen van de KVS omdat ik op hun vraag enige historische duiding aan de acteurs had gegeven.Dus die heb ik weer opgediept en gecheckt hoe de negers (want Claus schrijft in 1969 nog niet Afrikanen of Congolezen) in het stuk voorkomen en het resultaat naar mijn Congolese kennis gestuurd.
Dit is het:
Hugo Claus geeft zoals altijd heel veel regie-aanwijzingen, want theater is
meer dan tekst. In dit geval maakt er ook een soort pantomime deel van uit.
Hij gebruikt zeven Congolezen. Een zekere Bongo-bongo en zes figuranten. Ze
krijgen geen tekst, geen spreekrecht zoals tijdens de koloniale periode.
Voor zover mijn Swahili rijkt betekent Bongo: hersens. Claus hecht altijd veel belang aan de namen van zijn personages.

Bongo opent het stuk en sluit het. Op de 29 scènes van het stuk komt hij 18
maal voor. Het stuk begint als Leopold dood is en opgebaard ligt in een lijkkist versierd met bloemen. Bongo gaat pissen, eerst op de bloemen, dan op de kist zelf. Geen woorden, maar daden. De rest van het stuk is een lange flashback, behalve dan weer op het einde. In dit deel draaft Bongo telkens op als een soort boy, net als in de koloniale periode.

De zes andere Congolezen dienen als decorstukken: dode en opgezette lijken.
Op het einde van de flash-back worden ze levend, ze slaan en schoppen het lijk van Leopold en hangen hem daarna op met een katrol. Bongo laat hem weer zakken en steekt hem definitief in zijn lijkkist en sluit het doek.

Heel dit symbolische stuk pantomime met Congolezen ontbreekt blijkbaar in
de versie van Raven Ruëll. Volgens mijn Congolese kennis begint hij met Bongo die de scène met een stofzuiger schoon maakt, zijn groot geslacht laat zien en verder in het stuk krijg je nog wat van dat soort blanke grappigheden te zien.
Blijkbaar is Raven Ruëll stukken neo-kolonialer dan Hugo Claus.

Auteur: Lucas Catherine


Geef commentaar

Opmerkingen moeten worden goedgekeurd voordat ze worden gepubliceerd.